Bu konulara şu ara Namık Kemal Zeybek bey bakıyor, Malazgirt konusunu ona sormakta fayda var. Belki de Malazgirt savaşı Ortaasyalı Türklerin Anadolu’daki kardeşlerini aslında Türk olduğu halde bunu unutmuş Bizanslılardan kurtarmak için gelmiş olmalarıyla açıklanabilir.

Yaziniz bana bir ara dinlediğim bir konferansı hatırlattı. Alman iktisatçı H. Hoppe liberteryen anarşinin faziletlerinden bahsettiği bir konferansta liberal demokrasilerin çözümsüzlüğünü anlatmak için “kral herzaman seçilmiş başkandan iyidir, en azından kral mülkün sahibidir, başkan gibi 4 yıllık kiracı değildir” demişti. Yani başkan 4 yılını yandaşlarını toplumun kaynaklarıyla beslemek ve yeniden seçilmek için uğraşmayla geçirir, kral ise sahibi olduğu ülkeyi yarın öbürgün lazım olur diye kalkındırmaya çalışır gibi bir mantık.

Üstelik kralın çevresinde bakmakla yükümlü olduğu soytarı, soylu sayısı ile seçilmiş başkanın yanındaki (derin ve yüzeysel) bürokrat ve soytarı sayısına bakarsak, kralın daha masrafsız olduğu bile düşünülebilir.

Neticede, dediğin gibi sopa ha seçilmişlerin, ha Allah tarafından yetkilendirilmişlerin elinde biz sıradan vatandaşlar için pek bir şey fark etmiyor. Bari kağıt üzerinde demokrasi işliyormuş gibi yapsın, biz de mutluymuş gibi olalim. Benim aklım ötesine pek ermiyor.

Selamlar.

Fethi

Bu tur seyler bizim egitim sistemimizin bir basarisidir. Bir suru seyi ezberletirken, caktirmadan bu tip seyleri derinlere ekiyorlar..

Ayni sey, Tarih dersi icin de vaki…

Liseyi bitirdigimde Hititler, Sumerler veya Asuriler ile ayni soykutugunu paylastigimiza inaniyordum diyebilirim..

Malazgirt’le buraya gelmistik, ama, cok daha onceleri de buradaydik..

Artik, nasil oluyorduysa.

Muzmin Anonim

Öncelikle (en azından bu yazı hariç) takdir ifadelerin teşekkür ederim.

Senin için yazının son paragrafını biraz açayım. Muhtemelen benim cumhuriyete karşı krallığa taraftar bir düşüncede olduğum izlenimi oluşuyor ama aslında vurguladığım (veya eksik vurguladığım) şey çok farklı.

Öncelikle, ben demokratik bir cumhuriyeti demokratik bir krallığa tercih ederim. Çünkü Müzmin Anonimin de belirttiği gibi krallara güvenmek her zaman mümkün olmayabilir, hepyek atma ihtimali daima vardır. Gücünü Tanrıdan veya geleneksel başka bir güçten aldığını iddia edenleri kontrol etmek, parlamenter bir demokrasi de olsa bazı sıkıntılara yol açabilir.

Yalnız Türkiye’de çocukluğumuzdan beri Cumhuriyetin faziletleri anlatılırken sanki demokrasi ile cumhuriyet aynı şeydir, Türkiye “cumhuriyet olduğu için” demokratiktir gibi bir algılamaya kapılıyordum. Şu anda meşrutiyet ile cumhuriyet arasında “demokrasi” noktasında fark olmayabileceği kanaatini taşıyorum. Biz 1908 yılında çok kısa süreli de olsa bir demokrasi yaşadık ve o zaman cumhuriyet rejimi ile idare edilmiyorduk.

Neticede demokrasi ortak paydası sağlandıktan sonra cumhuriyeti meşrutiyete tercih ederim, en azından halk olarak iyi kötü bir tercih hakkım vardır.

Türkiye’deki en büyük sıkıntı bu konuları açıktan tartışamamaktan kaynaklanıyor. İnsanlar haklı olarak korkuyorlar. Bence sıkıntı insanların Türkiye’ye özgü şartlar sebebiyle içlerindekini açıkça ifade edemeyip tercihlerini çarpıtmalarından kaynaklanıyor.

Biraz uzattım ama paragrafta söylemek istediğim şeyi “Cumhuriyet ancak demokrasi ile taçlanırsa işe yarar, ortada demokrasi yoksa Cumhuriyetin fazileti de kalmaz” şeklinde özetleyebilirim.

Laçkalaşma konusunda bir şey diyemiyorum, takdir edersiniz ki bu işi amatörce hobi olarak yürütüyorum, ara sıra niteliği düşük yazılar da çıkacaktır. Laçkalaşma ile sadece “bu yazıyı” kastediyorsanız, herhalde açıklamam yeterli olacaktır.

Selamlar.

F.Sipahi Tan

Orasi oyledir de, kralligin alternatifi sayilacak baskanlik sisteminde dahi ‘duses gelirse iyi, fakat hepyek gelirse ne olacak?’ sorusu var..

Bu sorunun cevabini ise elitler vermek zorunda… Bizdeki elitlerin hepyek gelen kralin/baskanin boslugunu doldurmasini beklemezdim, kendi mevcudiyetleri zonklayan bosluk olmasa..

Qualis rex, talis grex…

Muzmin Anonim