İzlenimler

FST 18 Haziran 2006

Cumhurbaşkanlığı meselesi kızıştıkça adaylar da yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlıyor. Trabzonlu bir emekli albaydan sonra Engin Ardıç da adaylığını ilan etti. Kamuoyunda ismi şimdilik öne çıkan diğer aday namzetleri ev hapsindeki Necmettin Erbakan, eski cumhurbaşkanlarından maratoncu Süleyman Demirel, asabi başbakan Tayip Erdoğan, şaraptan iyi anlayan ama içmeyen Abdüllatif Şener, süresinin uzatılması için fikir beyan edilen Kudüs hacısı cumhurbaşkanı A. Necdet Sezer, Meclis başkanı Bülent Arınç şeklinde sıralanıyor. Unutuyordum, çeşitli sitelerde tanınmış blog sahibi Müzmin Anonim’in de yorumcuları tarafından cumhurbaşkanı adayı olarak gösterildiğini okudum. Öncelikle tüm adaylara yolunuz açık olsun der, başarılar dilerim.

Tabii işin merkezinde konunun gündemde kalmasını sağlayıp cumhurbaşkanını halk seçsin diye dört dönen Süleyman Demirel var. “Yahu cumhurbaşkanlığı sembolik, laf ola bir makam, halk yahut meclis seçse ne fark eder, ortada cumhurbaşkanı diye biri olmasa ne olur, Demirel’in bir derdi var ki dolanıp duruyor” diyeniniz çıkabilir. Ben o şekilde bakmıyorum. İlk anda doğru gibi görünen bu sözler Türkiye’ye özgü şartlar ve kazanımlar açısından düşünüldüğünde yanlış sonuçlara ulamamıza sebebiyet verebilir.

Peki uzun zamandır Türk siyasi hayatını bu sitede ciddi şekilde analiz eden bir uzman olarak benim kanaatim nedir? Muhtemelen kafası karışık pek çok izleyicimiz benim görüşümü merakla bekliyordur. Laf aramızda sağdan soldan “abi, sen de adaylığını koy, maaşı güzel, lojmanı varmış, hem kafana göre takılırsın, hesap verme de yok” diyerek teşvik edenler yok değil. Elbette doğal olarak üniversite mezunu her Türk vatandaş gibi ben de bu şerefli görevi kendim için değil ama ülkemin âli menfaatleri için arzu etmiyorum desem yalan olur ama ortada yaş meselesi var. Önümüzdeki seçimlerde halkımız isterse neden olmasın. Engin Ardıç ve Müzmin Anonim ile seviyeli bir yarışa girmek ayrı bir zevk olurdu.

Tüm bu hengâme içinde haberleri okurken Özdemir İnce’nin konuyla ilgili eski ama çok kritik bir yazısıyla karşılaştım. Daha önce düşündüğüm şeyleri iptal eden bu yazı piyasadaki tartışmalara da noktayı koyacak seviyede çarpıcı noktalara işaret ediyor. Üstelik bu yazıdan ben Özdemir İnce’nin cumhurbaşkanlığına bir AKP’li önerdiği sonucunu çıkarıyorum. Çelişkiyi fark etmişsinizdir. O halde uzatmadan Özdemir İnce’nin bu eskimeyen yazısına şöyle bir bakalım:

[…] Cumhurbaşkanı, Cumhuriyet’i ve ilkelerini savunuyor, savunmak zorunda, çünkü savunmak onun görevi. Töreler, gelenekler ve din mi Cumhuriyet’e uyacak, yoksa tersi mi olmalı? Şimdi törelerin, geleneklerin ve dinin halkın töreleri, gelenekleri ve dini olduğunu söyleyecekler. Bunun da yanıtı hazır: Bir ülkenin halkı devletinin anayasasına ve yasalarına uymak zorundadır!

[…] Türbanlı kadın gerçekten Müslüman bir mümineden çok farklıdır. Türbanlı bir kadın militandır. Dinin bireysel inancın üzerinde olduğunu kabul eder ve dinin devleti yönetmesi gerektiğine inanır. Tersini iddia ediyorlar ama onu benim sakalıma anlatsınlar!

[…] Eşsiz davet edilenlerden Anayasa Mahkemesi Başkanvekili Haşim Kılıç (Eşi türbanlı Kılıç’ın Anayasa Mahkemesi’ne atanması Turgut Özal’ın marifetidir) davet konusunda düşüncelerini açıklıyor: “Bana henüz davetiye gelmedi. Zaten davetiye de beklemiyorum Cumhurbaşkanı’ndan… Eşimin davet istenmediği yerde benim de işim yok. Sezer ile uzun yıllar beraber çalıştık, komşuluk yaptık. Cumhurbaşkanımız, daha önce böyle değildi. Bu tip sorunlar yaşamadık kendisiyle… Ama Köşk’e çıkınca, değişti.” Haşim Kılıç, “Ahmet Necdet Sezer’le yediğimiz-içtiğimiz ayrı gitmezdi; bir somun ekmeği, bir baş soğanı paylaşırdık. Loto’da büyük ikramiyeyi kaptığından bu yana yüzümüze bakmıyor adam!” mantığıyla konuşuyor.

“Köşk” yani Cumhurbaşkanlığı herhangi bir yer değildir. Orada oturan kimse, yemin töreninden sonra bambaşka insan olur. Demirel bile değişti, değişmişti. Cumhurbaşkanı Demirel, Başbakan Demirel’in bir yığın kusurundan arınmaya çalışmıştır, elinden geldiğince Cumhuriyet’in ilkelerini savunmuştur. Cumhuriyet’i tanımadan Cumhurbaşkanı olan tarikat üyesi Turgut Özal da “Köşk”e çıktıktan sonra Atatürk’ün Söylev’ini okumuş, “Yahu adam bizim sandığımız gibi değilmiş!” demek zorunda kalmıştır. “Köşk”, elbette mucizeler köşkü değil, Söylev’i ancak köşke çıkınca okuyan birinin türbana karşı Sezer kadar duyarlı olması beklenemezdi.

Ahmet Necdet Sezer’e çıkan loto ikramiyesi ve soğan ekmek değerlendirmesi ilginç ama tabii konumuz o değil. Dikkat edilirse Özdemir İnce konuyu biz sıradan insanların aklının almayacağı üst bir perdeden algılamış, fildişi kuleden acı bir tebessümle uyarısını yapıyor. Peki henüz tartışmaların bu kadar kızışmadığı bir anda kaleme alınan bu yazıdan hangi dersler çıkarılmalıdır?

1. Köşk insanı değiştirir

2. Demirel’i bile

3. Söylev’in köşke çıkmadan okumak değişim oranı üzerinde etkilidir.

Köşkün insanı değiştirdiği açık. Bakın A. Necdet Sezer köşke çıkınca soğan ekmeği paylaştığı arkadaşının yüzüne bakmaz hale gelmiş. Öte yandan bugüne dönersek Özdemir İnce’nin açık delillerle ispatladığı bu değişim mantığına göre Köşk için en uygun adaylar “cumhuriyet düşmanları” değil midir? Cumhuriyete zaten sadık, ilerici, ulusalcı, laik birini köşke çıkarıp eski dostlarına düşman edecek bir değişime maruz bırakacağına, yolla oraya AKP’lileri biraz “Söylev” okuyup adam olsunlar. Hatta ben olsam cumhurbaşkanlığı süresini 1 yıla indirir, her yıl bir cumhuriyet karşıtını cumhurbaşkanı yapar yola getirirdim.

Bu süreç zaten kazanım taraftarı olan benim için pek olumlu değil elbette. Özdemir İnce’nin önerisiyle dincilerin seçilmesi benim açımdan cumhurbaşkanlığı “kazanımları” olan lojman ve tazminatları kaybetme ihtimalini de ortaya çıkarıyor. Olsun, daha ulvi bir gaye için ben bu fedakârlığa razıyım. Ombudsmanlık yasası kabul edilmiş, ekmeği orada arar, olmazsa RTÜK, ne bileyim TRT kapısını zorlarım. Vatan sağolsun.

Popularity: 4% [?]

• Siyaset
• Yorum(10)
• Bu Yazıyı Paylaşın
• PDF olarak kaydedin