İzlenimler

FST Haziran 18th, 2006

Geçen gün Aksaray’da meydana gelen protokol hadisesini hatırlarsınız. Konuyu Dolmakalem’de kısaca ele almıştım. Dün akşam TV’de izledim, bugün Akşam gazetesinde farklı bir versiyonunu okudum. Haberde gözümden kaçan detaylar olduğunu fark ettim. Şöyle deniyor:

AKSARAY’ın eğlence mekanlarından Kültür Park’ta gölet üzerindeki bir restoranın hizmete açılışında gölet üzerine kurulan köprü çöktü. […] Açılışa katılan protokol üyeleri, edilen dua sonrası açılış kurdelesini kesmek üzere köprünün ucuna geldi. Çok sayıda kişi, vali ve milletvekillerine yakın olmak için köprünün üzerine yığılınca, köprü ağırlığı taşıyamadı. Vali, belediye başkanı ve AKP milletvekilleri, kurdeleyi keserlerken köprü kırılarak çökmeye başladı. Nevzat Palta restoranın içine girmeyi başardı ve Ali Rıza Alaboyun’un elinden tutarak vekili gölete düşmekten kurtardı. Vali ve diğer bir milletvekili Ramazan Toprak ve vatandaşlar gölete düştü.

Belediye başkanı Nevzat Palta’nın ataklığı dışında halkımızın vali, memurlar ve siyasilere “sevgi seli” de dikkatinizden kaçmamıştır. Aksaray halkının vali ve il milletvekillerini nadir gördüğü anlaşılıyor. Neyseki gölet meselesi fazla zayiat verilemeden atatılmış. Bu vesileyle mazideki protokol yazımı (ben demiştim diye değil) bütünlük sağlasın diye buraya aktarmak isterim:

[…] şehre bir “devlet büyüğünün” geldiğini varsayalım. Standart olarak Ankara dışındaki vasat bir il ya da ilçeye herhangi bir bakan gelse ortalık anormal derecede karışacaktır. Öncelikle, ilgili hükümetin mensubu olduğu siyasi partinin il, ilçe başkanlığı, kadın ve gençlik kolları, ihvan ve muhibbanı tam kadro protokolde itişerekten ön sıralarda kendilerine yer bulmaya çalışacaklardır. Bunun dışında atama, tayin, terfi, bir ahbabını işe aldırma, bir tanıdığına ihale koparma gibi konularda cambaz haline gelmiş mevcut kamu bürokratları, ticaret ve sanayi odası yetkilileri, devletle simbiyoz halinde yaşayan türeme sanayici ve tüccar taifesi de sadakatlerini beyan şansı için yerine göre “il sınırında” başlamak kaydıyla muhkem alanlarda mevzileneceklerdir.

İlaveten, meydanı kalabalık göstermek üzere ellerine kağıttan bayrak tutuşturulmuş ilk ve orta öğrenim talebeleri, çoğu zaten boş olan memurlar ve kamu çalışanları, bu kalabalığı ganimet bilen simitçi, boyacı, yankesici, köfteci ve baloncu esnafı ile işsiz güçsüz, başıbozuk sivil vatandaşlar meydanda, açılışı yapılacak, temeli atılacak mezbelelikte bekleşmeye başlayacaktır. Bu kadroyu muhtemelen her sağ tandanslı belediyede mevcut bir mehter takımı, solcu belediyelerde “belediye bandosu”, çoğu yerde ikisi birden tamamlayacak, yerine ve mevsimine göre paraşütçüler boş bir meydana atlayarak ortama renk katacaklardır.

Öte yandan karşılama ve uğurlama sırasında, bu zevattan ilgili “devlet büyüğünün” ayağını öpmeye, ayakkabısını yalamaya, beceremezse arabanın tekerini öpmeye çalışan sadık bendelere de rastlanacaktır. Elbette bu densizlere bir yere kadar müsamaha gösterilecek, bakanın ayağı salyalanmasın diye genelde güneş gözlüğü takıp mutlaka sert bakan korumalar sadık bendeyi bertaraf edeceklerdir. Açılışı yapılacak inşa halindeki bir okul, uyduruk bir temel, bir pastane önünde 3-4 kişinin itişip kakışarak kesmeye çalıştığı dana, düve, tosun, koç gibi hayvanat da işin tuzu biberidir.

Neticede, eğlenmesini bilene hoş bir seyirlik değil midir? Ben özellikle resmi bayramları iple çekerim, şehrin ortasındaki eski bir parkta Valisinden, orada ne iş yaptığını bilmediğim meslek odalarına, derneklere kadar protokol muhteşem bir ortaoyunu sergilerler. Yakın bir esnaf dükkanına mevzilenir hadisenin tadını çıkarırım. Hele de 24 Kasım öğretmenler günü gibi buz gibi havanın olduğu ortamlarda. Kar, buz, yağmur, fırtına altında protokolü izlemenin keyfi başka bir yerde var mıdır bilemiyorum.

• Bürokrasi
• Comments(1)