İzlenimler

FST 24 Ocak 2007

Hrant Dink ile ilgili aklımda kalanlardan biri askerliğini yaparken hak ettiği çavuşluk rütbesinin kendisine verilmemesi ve bir köşede bu sebeple iki saat yalnız başına ağlamasıydı. Kağıt üzerinde Türkiye’deki azınlıklar Rum, Yahudi, Ermeni vs. eşit haklara sahip vatandaş görünür. Halbuki bu kelimeler Türkçede birer küfür ibaresi olarak kullanılır. Ermeni Dölü, Rum Çocuğu, Yahudi Tohumu dediğim zaman hemen kimse yadırgamaz. Seneler önce Erol Aksoy, İktisat Bankası, Cine5 vs. olaylarını hatırlayın yeter. Eskiden gayrimüslim azınlıklara edilen küfürler sağ-muhafazakar-islamcı-milliyetçi kesim içinde çok daha normal karşılanırdı, şu ara nispeten azalmış gibi görünüyor. Dünyaya açıldıkça Rumun, Ermeninin, Yahudinin de Türk gibi bir yaratık olduğu, bunların döllerinin de Türk dölünden pek farkının bulunmadığı, hepsinin akıllısı yanında geri zekalısının olabileceği anlaşıldıkça küfür oranı da marjinal kesimlerin sayısına inmeye başladı. Ancak yine de bu anlayışın çok yaygın olduğunu inkar edemeyiz. Bunları düşünürken Herkül Millas’ın aynı minvaldeki yazısına rastladım, o da en az benim kadar ümitsiz ama ne apalım değişme çok kolay olmuyor, 6-7 Eylül olayları haydi çok eski ama 15-20 sene öncesine göre geldiğimiz yer gene de fena sayılmaz. Herkül Millas’ın yazısının son kısmını alıntılıyorum:

[…] Cinayet, sorunun saklanamaz bir boyut edinmiş olduğunu öne çıkarıyor. Şimdi susanlar ya da timsah gözyaşları dökenlerin bir kesimi Hrant’a saldırılırken, mahkemelerde süründürülürken ne ondan yanaydılar ne de cadı avına ara vermişlerdi. Tarafsız bile değillerdi. Aslında Türkiye, bütün bu suçlama süresinde ve mahkeme dışındaki o saldırı sahnelerinde yara alıyordu. Bu olayın uluslararası boyutu yanlış değil, ama yanıltıcıdır.

Ermeni, Rum ve Yahudi kelimelerinin hakaret olarak kullanıldığı bir ülkede, azınlıkların ‘yabancı’ sayıldığı ve hukuk alanında da öyle muamele gördüğü bir ülkede ‘hainleri’ öldürecek insanlar da çıkacaktır. Bu tür cinayetlerden sonra bir süre söylenen ‘güzel ve doğru’ laflar pek etkili de olmayacaktır. Ağıtların uygulamalara etkisi olmayacaksa hiçbir şey de değişmeyecektir. Farklı olan ya da farklı düşünen yine ‘hain’ sayılacak, çeşitli, ama her zaman zorbalık ve hukuk ihlalleri içeren yollarla susturulacaklardır. Bu cinayet münferit bir olay da sayılabilir, ama böyle bir sona varan ‘yol’ hiç de münferit değildir, bir ana cadde gibi kalabalık, önemli ve kararlaştırıcıdır.

Eğitim sistemimizde -ve eğitim derken gazetesi, sanatı, romanı, filmi, okulu, politikacısı ve bütün toplum hayatı ile geniş anlamda kullanıyorum- köklü değişiklikler olmadıkça her yanda hainler görme ve dolayısıyla zorbalık süregelecektir. Hrant’ın ölümüyle bu alanda temel bir değişikliğin olmayacağına da ayrıca üzülüyorum. Şimdiden ondan esirgenen, yaşam dahil temel hakları değil ölümüyle neden olduğu genel zarar konuşuluyor. Cinayet ‘Sebat’ apartmanının önünde işlendi. İroni gerçekten. ‘Sebat etme boşunadır’ ihtarı gibi bir şey.

• Siyaset
• Yorum(5)
• Bu Yazıyı Paylaşın
• PDF olarak kaydedin