bebekliklerinden beri evin en önemli aygıtı olan TV’ye ve onun bilimum ibişine karşı bunca işi bir arada yapan bir şiir yazabileceklerdir.

Bizim ilkokul sisteminin ilginç bir özelliği de tüm ufaklıkların çalakalem bir şiir yazabileceği varsayımının yaygınlığıdır. Öğrenciler de bunu yanlış çıkarmamak için “ödev” gereği şiir diye birşeyler karalıyorlar. Benim kadar olmasa da hepsi birer minik şaire dönüşüveriyor.

“TVDEN ÖNCE YAŞAM” nasıl birşeydi onu öğretsinler, eğer becerebiliyorlarsa!

Yarışmanın konusu olan Medya Okur Yazarlığı ise, gerçekten içler acısı bir mevzu memleketimizde. İnternet’te forumlara, gazetelerin web sitelerindeki “yorum kutucuklarına” bırakılan mesajları gördükçe, bu çocukların yazabileceklerinin “gerçekçi” bir şiir olması pek mümkün de gözükmüyor hani? Zaten dediğim gibi bence oradaki en hakiki şiir, muhtemelen, TV’yi yerlere göklere sığdıramayan bir şiir olacaktır. Sonuçlar açıklanmış. Kazanan şiirleri, TV’de görmeyiz umarım. Ama şunu biliyorum ki, Jüri’deki arkadaşları şöyle bir Modern Türk Şiir’i sınavından bizzat geçirmek isterdim, o da ayrı bir konu.

Neyse, Ziya Gökalp’i de anarak bitirelim,

TİLLİVİZYON

Televizyon bir akademi âzaları zilletler;
Her biri bir basurlu deha, çünkü ayrı ajdarı var.
Televizyon bir darülfünun, hocaları şirretler;
Her birinin ihtisası, bir örneksiz dersi var.

Bu nurlardan biri sönse televizyon loş kalır;
Derslerinden biri durur, bir kanalı boş kalır.
Televizyon, beynelmilel yazılacak bir kitap;
Her yarışmasını bir milletin mahvı teşkil edecek.

Televizyon bir konser ki birçok çalgı, saz rübap
Birleşmekle bir ahengi ancak tekmil edecek.

Bu şiirin bir mebhasi eksik olsa okunmaz;
Bir kumandası yoksa, ahenk gönüllere dokunmaz.

(şiirin orjinali için burası)

“ilköğretim çağındaki çocukların medyayı doğru okumaları, yaşadıkları çevreye duyarlı olmaları, ülkenin sorunlarını bilen, medya mesajlarını akıl süzgecinden geçirebilen, bilinçli birer birey olarak yetişmeleri ve medyaya ilişkin, duygu, düşünce ve beklentilerini dile getirmeleri”

Çocuklarımız o yaşta ana-babalarını örneğin doğru dürüst okuyup, süzgeçten geçirebiliyorlar mı da, karşılarında duran, o cıvık cıvık hallenmeleri algılayıp, bunların gerçi mi kurgu mu olduğuna karar verip, bebekliklerinden beri evin en önemli aygıtı olan TV’ye ve onun bilimum ibişine karşı bunca işi bir arada yapan bir şiir yazabileceklerdir. Ben hiç sanmam, çünkü şairin de dediği gibi “rüzgar payımız müsavi değil”.

Sistemden beslenen, sistemi eleştirebilemez! Kaldı ki çocuk bunlar işte. Büyüklerimiz, yani kurumlarda çalışan insanlar, bu tür klişelerle uğraşacaklarına, çocuklara önce “TVDEN ÖNCE YAŞAM”

Önceden haberim olsa bunun gibi iki şiirle katılırdım bizim çocukların adına.

hele şu kısım çok hoş:
Fethi der ki, Zahit amca baksana
Şu fakire iki sakal atsana